„Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich:
Europa inwestująca w obszary wiejskie”. 
Strona internetowa współfinansowana jest ze środków Unii Europejskiej w ramach działania „Wsparcie dla rozwoju lokalnego w ramach inicjatywy LEADER” Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 Cel operacji: Sprawne wdrażanie LSR, w tym realizacja Planu Komunikacji. Przewidywane wyniki operacji: finansowy postęp we wdrażaniu LSR.
LOSKA-EDUKACJA I SZTUKA | Nowa Zelandia - Waitimoto - Blog - Loska Art
Blog Agnieszki Loski publikowany na stronie loska.pl wspomnienia z podróży do Singapuru, Nowej Zelandii i Australii. Refleksje i inspiracje. Przyroda i sztuka.
Nowa Zelandia, Waitimoto, Singapur, Australia, podróż, relacja,
17803
post-template-default,single,single-post,postid-17803,single-format-gallery,cookies-not-set,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,overlapping_content,qode-content-sidebar-responsive,qode-theme-ver-11.2,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-5.2.1,vc_responsive

Nowa Zelandia – Pierwsze spotkanie. Waitimoto

Nowa Zelandia – Pierwsze spotkanie. Waitimoto

Długa podróż. Droga z Singapuru do Aucland w Nowej Zelandii trwa tyle co z Polski do Singapuru… Jesteśmy na miejscu. Wyśniona Zelandia  wita  nas kapryśną pogodą. Kraj Długiej Białej Chmury Aotearoa – magiczna kraina Maorysów. Pierwsze, co zwraca naszą uwagę, kiedy opuszczamy miasto, to wszędobylska zieleń, nasycona, bogata  intensywnym walorem, obfitująca w różnorodność form i kształtów.

Autostrada. Mijamy ciężarówkę z ogromnym napisem YOU CAN BE HERE!

Waitimoto. Tam właśnie zmierzamy. Postój, kawka wśród zielonych wzgórz, przed nami jaskinie świecących robaczków. Powoli zanurzamy się w ciszę skał. Skapująca przez tysiąclecia woda stworzyła cudowne zwisy i naczepy. Centymetr przez sto lat. Jakąż mozolną pracę musi wykonać przyroda, by stworzyć cuda tego świata… Faktury, struktury, świadectwo upływającego czasu. Pogłosy, szumy rozmów, doskonała akustyka. Kobieta śpiewa rzewną pieśń, która wypełnia zakamarki skał i naszych dusz.

Małymi kroczkami schodzimy w dół do czeluści. Ciemność, do której przywykły skały otacza  nas mocnym ramieniem chłodu. Płyniemy łódką w ciemności. Cisza. Na suficie pojawiają się jaśniejące galaktyki owadzich istnień. Żarłoczne larwy sączą ślinę, mamiąc naiwne ćmy i komary poszukujące światła. My – zauroczeni – obserwujemy koronki blasków jaśniejące blado błękitnym światłem ze ścian.

Westchnienie zachwytu.